*

Choć Cesarfield płonęło, oni wiedzieli już, że przegrali. Zdołali dopaść chwilowej bezpiecznej kryjówki - składu "odpadów polotniczych", jak nazywano tutaj zużyte części maszyn powietrznych, na tyłach hangaru naprawczego. Siedzieli dysząc ciężko, wśród zaczynających rdzewieć, cuchnących przepalonym olejem i różnego rodzaju smarami, zwalonych na bezładne kupy silników odrzutowych, fragmentów podwozi, a nawet sporych kawałków poszycia samolotów. Rean był ranny. Jeys też i krwawił obficie. A nawet nie zdołali przedrzeć się do Garetha. Nie mówiąc o tym, że nawet nie bardzo mieli pojecie, gdzie jest trzymany i czy faktycznie tutaj, w Cesarfield. Ale kiedy zdali sobie z tego sprawę, było za późno, bo piekło już się rozpętało. Raz po raz słyszeli wybuchy, krzyki i nawoływania kassandryjskich żołnierzy.
Jeys spojrzał na Reana Noyesa. Chciał powiedzieć mu to, co Rean najprawdopodobniej już wiedział - że nie dadzą rady, że powinni się stąd wycofać. Nie wiedział tylko jak ma to zrobić. Syn jego kompana ciągle był w opałach.
- Rean... - zaczął.
- Wynoś się stąd, Jeys. Wypierdalaj stąd najszybciej jak możesz. To jedyne wyjście.
- A ty?
- A ja zostaje - Rean odetchnął głęboko.
- Ale... - Jeys spojrzał mu w oczy i dostrzegł spokój. - Cokolwiek się wydarzyło, dziś walczymy razem i nie mogę zmyć się stąd zostawiając cię. W ich rękach - dodał.
- Musisz to zrobić. Ty masz dla kogo żyć. I masz kogoś, kto na ciebie czeka.
- Kurwa, Rean! - Jeys podniósł głos. - Przecież nie mogę zostawić cię tu na pewną śmierć! Spierdalajmy stąd, a potem coś wymyślimy.
- Ale ja już jestem martwy, Jeys - powiedział spokojnie. - Zostało mi góra 4 minuty życia.
Uśmiechnął się w taki sposób, że Jeys aż wzdrygnął się, jak smagnięty batem.
- O czym ty... - zaczął, ale Rean wyjaśnił spokojnie:
- Nowa wersja Unicorna. Ten kutas przy wieży ciśnień. Byłem blisko i zauważyłem z czego strzelił.
- Kurwa, Rean... - Jeys poczuł, jak robi mu się zimno. - To nie może być prawda...
- Proszę cię, Jeys, wracaj do niej. Wracaj do Jen. Jeśli znajdą tu moje ścierwo, to Gareth nie będzie im już potrzebny. Dlatego zostaję - dodał.
Jeys dotknął ręką czoła. Wziął głęboki wdech i przestąpił z nogi na nogę.
- Wypierdalaj - usłyszał jego głos, nie znoszący sprzeciwu, a kiedy spojrzał na niego dostrzegł spojrzenie, które nie pozostawiało mu wyboru. - Będę cię osłaniał, tak długo jak dam radę. Nie mam już nic do stracenia.
Ze swej kryjówki wysunęli się obaj równocześnie. Do ogrodzenia nie było daleko. Jeys mógł je teraz sforsować górą. Było zwieńczone potrójnym drutem kolczastym, ale wypuszczonym pod kątem na zewnątrz. Przy odrobinie wysiłku i szczęścia Jeys miał szansę pokonać tę przeszkodę. Przemknął do ogrodzenia. Nie musiał obawiać się o tyły. Tam był Rean, z ciągle naładowaną bronią.
Dopadł siatki ogrodzenia i najpierw przerzucił na druga stronę półautomat, na wszelki wypadek, gdyby zaszły jakieś nieprzewidziane okoliczności. Potem tak szybko i sprawnie, jak pozwalało mu ranne ciało wspiął się na siatkę. Tak jak przypuszczał jej zwieńczenie okazało się najtrudniejszą przeszkodą. Mając nadzieję, że przez kilka sekund zdoła utrzymać równowagę, stanął na szczycie siatki, wyprostował się, a potem po prostu zeskoczył na drugą stronę. Upadł niecałe dwa jardy od ogrodzenia, na wysuszoną, twardą glebę, pokrytą gdzieniegdzie kępkami mocno pożółkłej z braku deszczu trawy. Jęknął i zacisnął powieki, bo ból w poranionym ciele przeszył go ze zdwojona siłą, odbierając na chwilę możliwość zaczerpnięcia tchu. Tak szybko jak zdołał podniósł się jednak ze swojego miejsca, chwycił półautomat i nie oglądając się za siebie podążył w stronę odległych zarośli przy wyboistej, bitej drodze. Tam ukryli swój środek transportu. Max zaopatrzył ich w mały, lekki śmigłowiec. Miał zbyt mało czasu, by dostarczyć im jakiś bardziej profesjonalny sprzęt latający.
Jeys nie obejrzał się ani raz. Nie chciał zobaczyć Reana martwego. Pragnął zapamiętać go żywego, z tym jego charakterystycznym kpiącym uśmieszkiem na twarzy. Z przerażeniem zdał sobie sprawę z tego, że prawdopodobnie będzie mu brakować tego niesamowitego człowieka. Mimo tego, co stało się w Salavatt - będzie mu brakowało cholernego Reana Noyesa!
Obolały i zdyszany dopadł śmigłowca. Nie zamykali go - przewidując, że późnym wieczorem nikt się tutaj nie zapląta, żeby go rąbnąć, a pozostawienie go otwartego dodatkowo znacznie skracało czas potrzebny na ewakuowanie się z tego miejsca. Tyle, że powinni ewakuować się obaj... Jeys postarał się odsunąć od siebie te myśli. To nie był ani czas, ani miejsce na tego typu rozmyślania. Uruchomił silnik i wzbił się w powietrze. Nie sądził, by ktokolwiek w Cesarfield zauważył jego odlot - dlatego mało prawdopodobne wydawało się, że będą próbowali go zestrzelić. Oddalał się szybko, zerkając od czasu do czasu na znakomicie widoczną w ciemnościach nocy poświatę ogromnego pożaru trawiącego bazę militarną.
Obraz Reana Noyesa nie chciał zniknąć z jego świadomości. A najbardziej chyba to, że zostawił go tam. I nie miało znaczenia, że Rean powiedział, że za chwilę umrze. Nie miało, bo kiedy Jeys ratował swój tyłek, Rean żył. Jeszcze żył. I został tam, w morzu ognia i na linii strzałów dziesiątek kassandryjskich żołnierzy.
"Jak ja im spojrzę teraz w oczy?" - pomyślał o Jennie i Maxie. - "Co im powiem? Że zostawiłem kumpla, towarzysza broni, bo powiedział, żebym spierdalał sam, bo on tak czy siak umrze? Kurwa, dlaczego w taki sposób?! Dlaczego po prostu go nie zastrzelili! Moje pierdolone sumienie byłyby wtedy choć trochę mniej ubłocone..."
Poczuł nieco większe pulsowanie tępego, uporczywego bólu. Nie wiedział jak poważnie jest ranny. Nie miał czasu tego sprawdzić. Wiedział tylko, że mocno krwawi.
Do posiadłości Maxa nie było blisko, więc wiedział, że musi zebrać się w sobie, skupić i wytężyć wszystkie siły, jakie miał, żeby tam dotrzeć zanim będzie za późno, zanim się wykrwawi.
Śmigłowiec ciął ciemności nocy równym, spokojnym lotem. Był wyjątkowo cichym egzemplarzem, co w tej sytuacji stanowiło niewątpliwy atut. Monotonny, łagodny i niegłośny poszum nowoczesnych silników tej maszyny sprawił, że Jeys poczuł przypływ senności.
"Jestem zmęczony" - pomyślał. - "Marzę o tym, żeby położyć się w końcu w przyzwoitym łóżku i odespać to wszystko. Tą pieprzoną akcję! I te wszystkie bezsenne noce... Zasnąć... Tego mi teraz najbardziej potrzeba. Trochę snu."
Powieki uparcie opadały i z coraz większym trudem otwierał ponownie oczy, które do tego wszystkiego mocno go już piekły. Obraz kokpitu śmigłowca, jaki miał przed sobą raz po raz stawał się niewyraźny.
"Tylko na chwilę... " - pomyślał, uruchamiając automatycznego pilota. - "Tylko kilka minut... Nic wielkiego się nie stanie, jeśli zdrzemnę się przez krótką chwilkę... Tak niewiele ostatnio sypiałem..." - pomyślał jeszcze, tak jakby za wszelką cenę próbował znaleźć dla siebie usprawiedliwienie. Zupełnie tak, jakby jego podświadomość wiedziała, że to nie jest zwyczajne zmęczenie i naturalna senność po źle przespanych ostatnich kilku nocach. Zupełnie tak, jakby jego podświadomość wiedziała, że automatyczny pilot nie wyląduje za niego.
Jeys rozluźnił uścisk dłoni na sterach śmigłowca. Ułożył się w fotelu w trochę wygodniejszej pozycji i odchylił głowę do tyłu, opierając ją na zagłówku.
"Tylko chwilę..." - pomyślał jeszcze. Przymknął oczy i wchłonęła go miękka, ciemna nicość, a jego lewa ręka opadła bezwładnie z podłokietnika.

Automatyczny pilot nowoczesnego śmigłowca z niewzruszonością zaprogramowanego dobrze automatu kontynuował spokojny lot przez ciemności nocy.

KONIEC

DEFINITYWNY

CAŁOŚCI

Dziekuje za uwagę :)